Τα Χριστούγεννα η νοσταλγία μας λιώνει.
Από μέσα αρχίζει να ξεχειλίζει,
σαν χιόνι που λυγίζει στην πρώτη ζέστη.
Μας λείπουν άνθρωποι
που ίσως να μη έπρεπε να τους θυμόμαστε.
Νοσταλγούμε αναμνήσεις, όχι ανθρώπους —
συναισθήματα που δεν έχουμε νιώσει καιρό,
είτε λύπη, είτε χαρά,
αναλαμπές από κάτι παλιό που ακόμη ανασαίνει μέσα μας.
Άνθρωποι που είναι στον ουρανό
και μας κοιτούν από ψηλά,
ή άλλοι, στη γη,
που ίσως τους έχουμε χάσει καιρό.
Ίσως να έχουμε να ακούσουμε νέα τους χρόνια·
κι όμως, κάθε Χριστούγεννα τους θυμόμαστε πάντα,
σαν μια ανάμνηση που δε λέει να φύγει,
σαν σκιά φωτός που επιμένει.
Συγγενείς που δεν ξέρουμε τι κάνουν.
Φίλοι που ίσως έχουμε χαθεί,
που έχουμε χαράξει διαφορετικούς δρόμους,
κι αλήθεια, δεν ξέρουμε γιατί.
Μας λείπουν εκείνοι
ή οι αναμνήσεις μαζί τους;
Οι στιγμές που περνούσαν,
κι εμείς νομίζαμε πως θα κρατήσουν για πάντα.
Είναι για αυτό όμως τα Χριστούγεννα;
Είναι για να μας λείπουν κάποιοι;
Ίσως δεν έπρεπε να περνάμε γιορτές με νοσταλγία.
Δεν θα έπρεπε να είναι χαρά οι γιορτές;
Ίσως να σκεφτούμε αυτό.
-Καμπανού Μιχαέλα
